جمهوری اسلامی به کنوانسیون منع شکنجه بپیوندد »

امروز ۲۶ ژوئن، پنجم تیرماه، روز جهانی مبارزه با شکنجه است. ایران از جمله کشورهایی است که به طور رسمی از شکنجه دفاع می‌کند و به بهانه‌های واهی و غیر قابل دفاع همچون داشتن «مجازات‌های شرعی و قانونی» که در قوانین‌اش موجود است و با مفاد کنوانسیون که آن‌ها را شکنجه می‌داند در تضاد است، به کنوانسیون منع شکنجه نپیوسته است.

جای شگفتی آن‌جا است که محمدجواد لاریجانی، دبیر ستاد حقوق بشر ایران در آستانه ۲۶ ژوئن اعلام کرده که مجازت‌هایی مانند شلاق در ایران اعمال می‌شود. او این گونه مجازت‌ها را مصداق شکنجه ندانسته است، مجازات‌هایی که مدام نسبت به شهروندان ایرانی اعمال می‌شود و آسیب‌های فراوانی به آنان وادر می کند.

در همین حال در یک سال اخیر و پس از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری ایران، هزاران نفر در ایران بازداشت و اعتراض‌های مدنی مردم مورد سرکوب قرار گرفته است.

از میان بازداشت شدگان دست‌کم سه نفر از آن‌ها در بازداشتگاه کهریزک بر اثر شکنجه جان باختند اما تا کنون عاملان شکنجه زندانیان در این بازداشتگاه معرفی نشده‌اند و به مجازات نرسیده‌اند.
هم‌چنین در موارد عمده‌ای دادگاه‌های جمهوری اسلامی، فعالان سیاسی و حقوق بشر را به مجازات‌هایی مانند شلاق که مصداق شکنجه است، محکوم کرده‌اند.

مجازات سنگسار نیز در ایران هنوز از سوی دادگاه‌ها صادر می‌شود. در آخرین نمونه زنی با نام سکینه محمدی در تبریز به مجازات سنگسار محکوم شده است و در خطر اجرای حکم سنگسار قرار دارد.

در همین حال در جمهوری اسلامی ایران ضرب و شتم بازداشت شدگان نیز رویدادی عادی شده است. «زویا صمدی» عروس منصور اسانلو چند روز پیش توسط ماموران وزارت اطلاعات بازداشت شد و پس از چندین ساعت آزار و شکنجه آزاد شد. منصور اسانلو خود از رهبران سندیکای کارگری اتوبوسرانی تهران است که همچنان در زندان به سر می‌برد.

در کنار همه این نوع از شکنجه‌های جسمی، جمهوری اسلامی ایران در زندان‌ها با اعمال شکنجه‌های روانی و شکنجه‌های سفید، تلاش می‌کند تا متهمان را وادار به اعتراف‌های اجباری کند.

خانه حقوق بشر ایران گزارش‌های متعددی از بدرفتاری و اعمال خشونت بر زندانیان دریافت کرده است. بازجویی‌های طولانی و بی‌خواب نگاه داشتن زندانیان، ضرب و شتم‌های شدید، تهدید به تجاوز جنسی و اجرای اعدام‌های نمایشی، تهدید به بازداشت اعضای خانواده و دوستان نزدیک و نگاه داشتن طولانی مدت متهمان در سلول‌های انفرادی که مصداق بارز شکنجه روحی و روانی است از جمله این رفتارهای خشونت‌آمیز است.

خانه حقوق بشر ایران با محکوم کردن اعمال شکنجه توسط جمهوری اسلامی ایران خواهان پیوستن ایران به «کنوانسیون منع شکنجه» است و از مجامع بین‌المللی می‌خواهد که بیش از پیش به اعمال شکنجه در زندان‌های ایران و قربانیان این نوع خشونت‌ها در ایران توجه نشان دهند.

این نهاد از دولت‌های غربی می‌خواهد که ایران را برای پیوستن به کنوانسیون منع شکنجه ترغیب کنند تا مردم این کشور با مجازات‌هایی که نمونه آشکار شکنجه است، روبرو نباشند.

خانه حقوق بشر ایران همچنین از گزارشگر ویژه سازمان ملل و کمیسر عالی حقوق بشر می‌خواهد که برای بازدید از زندان‌های جهوری اسلامی به ایران بیایند و جمهوری اسلامی راه را برای ورود آنان به ایران باز کند.

خانه حقوق بشر ایران

تیر ماه ۸۹